با بررسی دادههای وزارت اقتصاد متوجه میشویم نرخ فقر از سال ۱۳۸۵ تا سال ۱۴۰۳، بیش از دو برابر افزایش یافته است و به ۳۶ درصد رسیده است. نرخ فقر در طی این ۱۸ سال، با نوسانات همراه بوده و پس از کاهش یک درصدی در سال ۱۳۹۶، ۶ درصد افزایش پیدا کرده و به ۲۵ درصد رسیده است. در سال ۱۳۹۷، نرخ فقر به ۳۱ درصد رسید و تا سال ۱۴۰۳، نه تنها به زیر ۳۰ درصد نرسید، بلکه افزایش پیدا کرد.
چرا نرخ فقر به ۳۶ درصد رسید؟
نرخ فقر در سال ۱۴۰۳ با افزایش ۵ درصدی نسبت به سال قبل، به ۳۶ درصد رسید.
دلایل افزایش نرخ فقر به شرح زیر است:
علت اصلی افزایش، جهش خط فقر است؛ بالا رفتن خط فقر سرانه به دلیل حساسیت آن به قیمت سبد حداقل معیشت، و رسیدن آن به ۶ میلیون و ۱۲۸ هزار و ۷۳۹ تومان، خانوارهای زیادی به خصوص آنهایی که نزدیک به خط فقر بودند را به زیر خط فقر کشید.
از علت دیگر افزایش نرخ فقر میتوان به تورم بالای سال ۱۴۰۳ و کاهش قدرت خرید اشاره کرد. تورم سال ۱۴۰۳، معادل با ۳۲.۵ درصد بود؛ در حالی که تورم نقطه به نقطه سال ۱۴۰۳، معادل ۳۷.۱ درصد اعلام شد؛ این یعنی حتی اگر درآمد اسمی بخشی از جامعه افزایش یافته است؛ برای بسیاری دیگر قدرت خرید افزایش پیدا نکرده است و افراد بیشتری زیر خط فقر قرار میگیرند. شوکهای ارزی و بیثباتی، افت شدید ارزش ریال و تورم نزدیک به ۴۰ درصد و تاثیر آن بر هزینههای زندگی، عامل دیگریست که به افزایش نرخ فقر دامن میزند.
بانک جهانی در گزارشی نشان میدهد فقر و نابرابری به شدت به تورم، شوکها و کیفیت رشد وابستهاند و زمانی که رشد اقتصادی فراگیر نباشد، کاهش فقر پایدار دشوار میشود.
برای مطالعه بیشتر، صفحه اقتصاد واقعی در زمان اقتصاد را دنبال کنید.
