به گزارش انتخاب، رویترز نوشت: حق بیمهای که هماکنون به قیمت نفت خام اضافه شده است و مربوط به تنشها بین ایالات متحده و ایران است، بسته به اخبار روزانه نوسان دارد، اما یک فرض زیربنایی وجود دارد که همه چیز به خوبی پیش خواهد رفت.
به گزارش «انتخاب»، در ادامه این مطلب آمده است: قراردادهای آتی شاخص جهانی نفت برنت روز چهارشنبه با جهش ۴.۴٪ به ۷۰.۳۵ دلار در هر بشکه بسته شد که بالاترین قیمت بسته شدن از ۳۰ ژانویه است.
خبرنامه The Week in Breakingviews بینشها و ایدههایی از تیم تحلیل مالی جهانی رویترز ارائه میدهد.
افزایش قیمت عمدتاً ناشی از گزارشهای خبری بود که ایران و روسیه قرار است روز پنجشنبه در دریای عمان و اقیانوس هند شمالی تمرینات نیروی دریایی انجام دهند، تنها چند روز پس از آنکه سپاه پاسداران ایران در تنگه هرمز مانور برگزار کرد.
فعالیت نظامی کافی بود تا برخی اظهارات مثبت وزیر امور خارجه ایران، عباس عراقچی، را تحت تأثیر قرار دهد، که روز سهشنبه اعلام کرد جمهوری اسلامی و ایالات متحده در مذاکرات بر اصول راهنمای اصلی به توافق رسیدهاند.
در ۱۴ روز معاملاتی گذشته، قیمت نفت برنت شش بار کاهش و هشت بار افزایش یافته است، که نشان میدهد مسیر مشخصی ندارد و بیشتر تحت تأثیر اخبار روز است.
بر سر عدد دقیق دلار حق بیمه ریسک فعلی بحثهایی وجود دارد، اما دامنه توافق شده حدود ۷ تا ۱۰ دلار در هر بشکه است.
این حق بیمه منعکسکننده ریسک آن است که مذاکرات واشنگتن و تهران بدون توافق به پایان برسد و دونالد ترامپ تصمیم به انجام حملات نظامی بگیرد، با احتمال اینکه اسرائیل نیز به حمله به ایران بپیوندد.
اما این حق بیمه به اندازهای کم است که نشان دهد بازار معتقد است که واقعاً هیچ اختلالی در عرضه نفت از تنگه هرمز رخ نخواهد داد، که حدود ۲۰٪ از حجم روزانه جهانی نفت از آن عبور میکند.
این باور بر پایه تجربه گذشته است، جایی که درگیری در خاورمیانه به ندرت منجر به وقفههای پایدار یا عمده در عرضه شده است.
منطق این است که حتی اگر موشک شلیک شود و بمبگذاری صورت گیرد، به نفع همه است که جریان نفت ادامه پیدا کند.
سناریوها
بازار نفت خام در حال حاضر برای یکی از دو سناریو قیمتگذاری شده است:
۱. توافق بین واشنگتن و تهران که از وقوع یا حداقل به تعویق انداختن درگیری نظامی جلوگیری کند.
این احتمالاً در ابتدا توافق محدودی خواهد بود، بیشتر مرتبط با نظارت و محدود کردن برنامه هستهای ایران در ازای رفع بخشی از تحریمها.
۲. عدم توافق و تصمیم ترامپ برای استفاده از نیروهایی که هماکنون در خاورمیانه مستقر شدهاند برای حمله به ایران.
این سناریو غیرقطعیتر است، زیرا مشخص نیست ترامپ واقعاً چه هدفی دارد، اما بازار همچنان بر این باور است که هر اقدام نظامی تولید و زیرساختهای نفتی را دست نخورده باقی خواهد گذاشت.
سناریویی که بازار برای آن قیمتگذاری نکرده است، تصمیم ایران برای «تمام یا هیچ» و حمله به زیرساختهای نفتی در سراسر خلیج فارس با هدف افزایش قیمتها است.
این تصمیم بر پایه این باور است که تنها چیزی که ترامپ نمیتواند تحمل کند، افزایش پایدار قیمت نفت است، به ویژه در آستانه انتخابات میاندورهای که احتمالاً برای حزب جمهوریخواه سخت خواهد بود.
سران ایران ممکن است این محاسبه را انجام دهند که اگر اقدام نظامی علیه آنها اجتنابناپذیر باشد، بهتر است بیشترین آسیب را به تولید نفت منطقه وارد کنند تا تنها یک کارزار محدود تلافیجویانه را بپذیرند و زمان بخرند.
اگرچه هنوز کماحتمالترین نتیجه تنشهای فعلی است، احتمال تشدید شدید و اختلالات پایدار در عرضه نفت احتمالاً بالاتر از آن چیزی است که بازار نفت باور دارد.
