بر اساس گزارشها، چین به کشورهای بدهکار اجازه میدهد وامهای دلاری خود را به یوان تبدیل کنند تا از نرخ بهره پایینتر این ارز بهرهمند شوند. اتیوپی آخرین کشوری است که درخواست تبدیل بخشی از بدهی ۵.۳۸ میلیارد دلاری خود به یوان را داده است.
این اقدام اگرچه نقش یوان در مبادلات بینالمللی را تقویت میکند، اما برای چین زیان مالی به همراه دارد. به عنوان مثال، کنیا با تبدیل وامهای راهآهن خود از دلار به یوان، سالانه ۲۱۵ میلیون دلار در هزینههای خدمتدهی به بدهی صرفهجویی کرده که به معنای کاهش درآمد برای چین است.
از دیدگاه اقتصادی، این استراتژی میتواند در بلندمدت وابستگی جهانی به دلار را کاهش دهد، اما در کوتاهمدت هزینههای قابل توجهی برای اقتصاد چین دارد. کاهش درآمد حاصل از وامدهی میتواند بر تراز پرداختهای این کشور اثر بگذارد.
تاکنون دولتها و نهادهای بینالمللی حدود ۶۸ میلیارد یوان بدهی و وام منتشر کردهاند که دو برابر کل سال گذشته است. این روند نشاندهنده تمایل فزاینده به استفاده از یوان در مبادلات بینالمللی است، اما برای تبدیل شدن به یک ارز ذخیره جهانی واقعی، چین نیازمند اصلاحات عمیقتر در نظام مالی خود است.
