به گزارش دنیای اقتصاد، تولیپرس که زمانی یکی از بازیگران اصلی بازار شوینده و محصولات بهداشتی داخلی و منطقهای بود، اکنون با کارخانههایی مواجه است که یا متوقف شدهاند یا با حداقل ظرفیت فعالیت میکنند. آخرین نمونه، توقف فعالیت کارخانه این مجموعه در شهرک صنعتی البرز قزوین است؛ واحدی که پس از تعدیلهای پیدرپی، تنها حدود ۱۰۶ تا ۱۰۸ کارگر برای آن باقی مانده بود.
کارگران باسابقه این کارخانه در آستانه سال نو و ماه رمضان با تعطیلی کارخانه مواجه شده و تجمعهای اعتراضی آنان، واکنشی به سالها بلاتکلیفی و وقفههای پیدرپی تولید بوده است. بخش قابلتوجهی از کارگران بین ۱۸ تا ۲۵ سال سابقه کار دارند و شماری از آنان در آستانه بازنشستگی هستند؛ مطالباتی از جمله چند ماه حقوق معوقه، عیدی، حق بیمه و سنوات پرداخت نشده نیز بر نگرانیهای آنان افزوده است.
فعالان کارگری استان قزوین معتقدند مشکل اصلی کارخانه نه در تجهیزات، بلکه در مدیریت و تصمیمگیری درباره تداوم فعالیت آن است. هرچند خطوط تولید در مقاطعی به شکل نمادین فعال شدهاند، اما استمرار تولید شکل نگرفته است و ظرفیت بالقوه اشتغال این مجموعه در صورت بهرهبرداری کامل، چند برابر وضعیت فعلی خواهد بود.
مهدی بستانچی، رئیس شورای هماهنگی شهرکهای صنعتی سراسر کشور، با اشاره به سابقه بیش از ۶۰ ساله تولیپرس گفت: کاهش نیروی انسانی و افت تدریجی تولید نشاندهنده وضعیت دشوار بخش صنعت است. رکود بازار، افزایش هزینهها، جهش نرخ ارز و محدودیتهای ناشی از تحریمها باعث شده بسیاری از واحدها با تجهیزات قدیمی فعالیت کنند و توان رقابتی خود را از دست بدهند.
او همچنین بر ضرورت شفاف شدن واگذاریها تاکید کرد و گفت: تجربه سالهای گذشته نشان داده است که واگذاری بدون ارزیابی دقیق و بدون توجه به اهلیت خریدار، باعث تعطیلی خطوط تولید و از بین رفتن ظرفیت صنعتی میشود. واگذاری شفاف و رقابتی، به ویژه از طریق بورس، امکان نظارت عمومی و انتخاب هیأتمدیره کارآمد را افزایش میدهد.
بستانچی در پایان تصریح کرد: تعطیلی یک کارخانه باسابقه صرفاً یک رویداد اقتصادی نیست؛ بلکه پیامدهای اجتماعی، از دست رفتن فرصتهای شغلی، کاهش درآمد خانوارها و تضعیف اعتماد عمومی به آینده تولید را به همراه دارد. صنعت برای بقا و رشد نیازمند ثبات، مدیریت حرفهای و سازوکارهای شفاف است تا تکرار چنین اتفاقاتی در سایر صنایع جلوگیری شود.
