بررسی داده‌های مرکز آمار نشان می‌دهد نرخ مشارکت کل نیروی کار طی سالهای ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۴، نوسانات محدودی را تجربه کرده است.
سال ۱۴۰۲ و ۱۴۰۳، نرخ مشارکت متوسط سالانه به بالای ۴۱ درصد رسید و دوباره در تابستان سال ۱۴۰۴، با کاهش مواجه شد و به ۴۰.۸ درصد رسید.
همچنین، بررسی داده‌های نرخ بیکاری متوسط سالانه کل نیروی کار طی سالهای ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۴ نشان می‌دهد نرخ بیکاری با روندی ملایم کاهش یافته و از ۹.۲ درصد به ۷.۴ درصد رسیده است.
چرا کاهش بیکاری لزوما خبر خوبی نیست؟
کاهش همزمان نرخ مشارکت کل نیروی کار و نرخ بیکاری کل نیروی کار می‌تواند تحت تاثیر عاملی چون خارج شدن افراد از بازار کار باشد. یعنی افرادی هستند که دیگر دنبال کار نمی‌گردند. این افراد از نظر آماری جزو بیکاران و جمعیت فعال به شمار نمی‌آیند.
مهم‌ترین دلیل خارج شدن افراد از دایره جمعیت فعال، دلسردی از جست و جوی کار است. کیفیت پایین مشاغل، دستمزدهایی که با تورم تناسب ندارند و عدم یافتن شغل مناسب، از دلایل این کار است.
مورد بعدی، افزایش جمعیت غیرفعال می‌باشد. بعضی افراد، به دلیل ادامه تحصیل، مهاجرت و اشتغال غیررسمی ناپایدار نه بیکار محسوب می‌شوند و نه شاغل. در نتیجه باعث کاهش نرخ مشارکت می‌شوند.
رشد اشتغال کم کیفیت و نامولد، مانند مشاغل موقت و خوداشتغالی کم درآمد، موجب شده که افراد کمی به این مشاغل جذب شوند و تازه واردها نیز انگیزه کافی برای ورود به بازار کار را پیدا نکنند.
کاهش نرخ بیکاری در کنار کاهش نرخ مشارکت، به معنای سلامت بازار کار نیست؛ بلکه به معنای خارج شدن افراد از بازار کار، کوچک‌تر شدن بازار و ناامید شدن افراد برای یافتن شغل می‌باشد.
برای مطالعه بیشتر، صفحه اقتصاد واقعی در زمان اقتصاد را دنبال کنید.
