بررسی داده‌های آژانس بین‌المللی مرکزی نشان می‌دهد نسبت یارانه انرژی به تولید ناخالص داخلی میان ۱۴ کشور منتخب، با اختلاف زیادی روبه‌روست. در صدر کشورها، ایران با ۲۶.۱ درصد نسبت یارانه به انرژی به تولید ناخالص داخلی قرار دارد و چین، با ۰.۳ درصد نسبت یارانه به انرژی به تولید ناخالص داخلی در انتهای جدول قرار دارد.
ونزوئلا، دومین رتبه نسبت یارانه به انرژی به تولید ناخالص داخلی را با اختلاف ۱۲.۷ درصدی با ایران را دارد. پس از آن الجزایر با ۹ درصد، عراق، روسیه و کویت با میانگین ۵.۲ درصد قرار دارند. بعد از کویت، نسبت یارانه به انرژی به تولید ناخالص داخلی بقیه کشورها زیر ۵ درصد قرار دارد.
علت بالا بودن نسبت یارانه به انرژی به تولید ناخالص داخلی در ایران
با استناد به منابع معتبر بین‌المللی، می‌توانیم دلایل بالابودن نسبت یارانه به انرژی به تولید ناخالص داخلی در ایران را قیمت‌گذاری دستوری و فاصله شدید با قیمت‌های جهانی بدانیم. در ایران، قیمت حامل‌های انرژی به صورت اداری تعیین می‌شود. بنابراین، حتی اگر مصرف متوسط باشد، شکاف قیمتی، باعث می‌شود یارانه اسمی بسیار بزرگ شود.
شدت انرژی ایران، تقریبا دو برابر میانگین جهانی است. کوچک شدن تولید ناخالص داخلی به دلیل تحریم، افت صادرات، جهش نرخ ارز، عامل دیگری است که نسبت یارانه به انرژی به تولید ناخالص داخلی را بالا می‌برد.
یارانه انرژی در ایران به عنوان ابزار کنترل تورم ظاهری، ابزار کاهش نارضایتی اجتماعی و جایگزینی برای اصلاحات نهادی و مالیاتی استفاده می‌شود.
برای اطلاعات بیشتر، صفحه اقتصاد واقعی در زمان اقتصاد را دنبال کنید.
