مسیر بازسازی حکمرانی عمومی

اقتصاد ایران نه به‌خاطر کمبود منابع، نه به‌خاطر نبود استعداد و نه حتی صرفاً به‌خاطر فشار خارجی، که به‌خاطر فقدان هماهنگی در سطح حکمرانی عمومی در مسیر فرسایشی قرار گرفته است. تصمیماتی که باید یکدیگر را تقویت کنند، همدیگر را خنثی می‌کنند؛ نهادهایی که باید مکمل باشند، به مانع تبدیل می‌شوند؛ و سیاست‌هایی که باید پایدار باشند، با هر تکانه سیاسی یا خارجی، از مسیر خارج می‌شوند.