گزارش از احمد قربانی ، خبرنگار زمان اقتصاد؛
طبق دادههای مرکز آمار ایران، شمار شاغلان کشور در تابستان ۱۴۰۴ برابر با ۲۴ میلیون و ۹۵۸ هزار نفر بوده است؛ این در حالی است که در بهار همان سال، رقم اشتغال به ۲۵ میلیون و ۱۲۳ هزار نفر میرسید. کاهش ۱۶۵ هزار نفری اشتغال در فاصله دو فصل، بهویژه در بازهای که معمولاً با رشد فعالیتهای کشاورزی، گردشگری و ساختوساز همراه است، به گفته تحلیلگران پدیدهای غیرمعمول محسوب میشود.
علیرضا کدیور، پژوهشگر آمار و تحلیلگر داده، در این پژوهش توضیح داده است که از تابستان ۱۴۰۲ تاکنون نرخ رشد اشتغال در تمام فصلها مثبت بوده و اندازه اشتغال کشور از ۲۴.۶۸۶ میلیون نفر به ۲۵.۱۲۳ میلیون نفر در بهار ۱۴۰۴ افزایش یافته بود. اما پس از وقوع جنگ، این روند صعودی متوقف شد و نرخ رشد اشتغال به منفی ۰.۶۸ درصد تغییر کرد.
بر اساس تحلیلهای آماری، در صورت عدم وقوع جنگ، انتظار میرفت اشتغال کشور به ۲۵.۴۰۱ میلیون نفر برسد؛ یعنی چیزی حدود ۴۴۹ تا ۴۵۰ هزار شغل بیشتر از وضعیت فعلی.
گزارش ایرنا تأکید میکند؛ جنگ ۱۲ روزه که از ۲۳ خرداد تا ۳ تیر ۱۴۰۴ میان ایران و رژیم صهیونیستی رخ داد، همزمان با دو فصل کلیدی اقتصاد ایران بودهاست. این بازه زمانی، مطابق الگوهای تاریخی، دوره اوج فعالیتهای کشاورزی، گردشگری و ساختوساز محسوب میشود. وقوع درگیری نظامی در این زمان با افزایش نااطمینانی، کاهش سرمایهگذاری و اختلال در جابهجاییها همراه بوده و در نتیجه بر اشتغال اثر مستقیم و غیرمستقیم گذاشتهاست.
این پژوهش میافزاید حتی جنگهای کوتاهمدت نیز میتوانند تبعات گستردهای بر بازار کار داشته باشند. علاوه بر کاهش اشتغال، احتمالاً فرصتهای شغلی جدید نیز به دلیل توقف پروژهها و رکود در خدمات شهری از بین رفتهاند.
با توجه به روند رشد اشتغال پیش از جنگ، پژوهشگر نتیجه گرفتهاست که بخش قابلتوجهی از کاهش اشتغال تابستان ۱۴۰۴، مستقیماً ناشی از اثرات اقتصادی و روانی درگیری نظامی بوده است.
گزارش حاکی از آن است که عواملی مانند خاموشیهای پیدرپی برق و افزایش هزینههای انرژی نیز میتوانند بخشی از افت اشتغال تابستانی را توضیح دهند. با این حال، به دلیل تکراری بودن این مشکلات و استمرار آنها در سالهای گذشته، تأثیرشان نسبت به شوک جنگ کمتر ارزیابی شده است.
