دولت چهاردهم در برنامه‌ای بلندپروازانه، خودکفایی در تولید گوشت قرمز را هدف گرفته است. در این میان، شترداری صنعتی به عنوان راهکاری استراتژیک برای مقابله با چالش خشکسالی و کاهش وابستگی به واردات مطرح شده است. جمعیت شتر ایران در ۶۰ سال گذشته سالانه یک درصد کاهش یافته و از ۵۰۰ هزار به ۲۳۴ هزار نفر رسیده است. این در حالی است که در کشورهای عربی همسایه، جمعیت شتر ۱۰ برابر افزایش یافته است.
آمارها نشان می‌دهد ایران با داشتن ۲۰ درصد اراضی بیابانی، تنها رتبه هشتم آسیا و بیستم جهان را در پرایش شتر دارد. استان سیستان و بلوچستان با ۷۴ هزار شتر در صدر قرار دارد و پس از آن خراسان جنوبی با ۳۴ هزار و یزد با ۲۰ هزار شتر قرار دارند. پژوهشگران ایرانی دستاوردهای قابل توجهی در زمینه اصلاح نژاد شتر داشته‌اند. طراحی سامانه ساربانیار برای ثبت الکترونیکی شترها و تولید کیت انتخاب ژنومی از جمله این نوآوری‌هاست که می‌تواند سرعت اصلاح نژاد را افزایش دهد. در استان یزد، اولین مطالعات پویش کل ژنومی شتر انجام شده و به مارکرهای ژنومی مرتبط با صفات مهم اقتصادی دست یافته‌اند.
با وجود ظرفیت‌های فراوان، سالانه تنها ۵ هزار تن گوشت شتر به بازار ایران عرضه می‌شود که سهم ناچیزی از سبد پروتئینی خانوارها را تشکیل می‌دهد. در مقابل، کشور سومالی با ۳۰ درصد سهم از جمعیت جهانی شتر، پیشتاز این صنعت است.
چالش‌های پیش رو شامل واردات غیررسمی شتر، نبود زیرساخت‌های صنعتی و ضعف در بازاریابی است. توسعه شترداری صنعتی می‌تواند علاوه بر تامین گوشت، به ایجاد اشتغال در مناطق محروم کویری نیز کمک کند. سازمان فائو نیز نسبت به خطر انقراض شتر دوکوهانه در ایران هشدار داده است.
منبع: ایرنا
